Scouts/Explo ZoKa 2011: Dornbirn

Details

Categorie: Speltakken

Gepubliceerd op dinsdag, 23 augustus 2011 04:31

Geschreven door Ignace Rood

Alweer iets meer dan een maand geleden zijn de Scouts en Explorers op zomerkamp geweest. Maar niet zomaar een zomerkamp! Een zogenaamd "groot buitenlandkamp", zoals eens in de vier jaar gebruikelijk is.

Dit jaar zijn we naar het mooie Dornbirn in Oostenrijk geweest, van zaterdag 9 juli t/m maandag 18 juli om precies te zijn.

Het was een zeer geslaagd en gezellig kamp. Zowel de Scouts als Explorers hebben meerdere prachtige tochten gelopen, zijn naar een zwembad geweest, hebben Dornbirn bezocht en nog veel meer.

De deelnemers waren:

Scouts - Christian, Friso, Ignace, Martijn, Jelle, Koen, Niek, Joris, Bart, David, Daan, Sjoerd, Loek, Eize
Explorers - Steef, Menno, Jens, Bjorn
Stam/Overig - Robert, Michiel, Kanter, Timon, Hanneke (vriendin van Timon), Pieter (broer van Hanneke)

Klik op "Lees meer..." om te lezen wat we zoal gedurende het kamp gedaan hebben. Door op de foto's in het artikel te klikken, wordt een vergrote versie getoond. Door hieronder te klikken, wordt het foto-album geopend. Een groot deel van de foto's is hier te bekijken. 

Zaterdag 9 juli

Al om 06:45 uur waren de eerste ZoKa-gangers aanwezig onder het viaduct. Meer en meer mensen kwamen aanzetten en binnen een paar minuten zouden we eindelijk vertrekken! Eerst moest echter nog even de auto-indeling bekend worden gemaakt:

Michiel, Timon, Hanneke en Pieter gingen per trein naar Dornbirn en Robert en Kanter zouden zondag met de auto gaan. Eindelijk lagen alle rugzakken in de auto's en het was dus tijd om te gaan! Of nee toch niet want een paar mensen moesten opeens nog allemaal spullen uit hun rugzak hebben. Puzzelboekjes en/of mp3-spelers zijn inderdaad wel handig wanneer je meer dan negen uur in een auto zit! Steef toeterde ongeduldig maar gelukkig konden we om 07:10 uur vertrekken. Niet slecht!

Aanvankelijk reden alle vier de auto's nog redelijk bij elkaar, maar het gat tussen de auto's die wel een aanhangwagen moesten trekken (Chris en Steef) en de twee die dat niet moesten, werd steeds groter. Ongeveer elke twee uur werd er een pauze ingelast en voordat we het wisten, zaten de voorste twee auto's alweer in Oostenrijk.

Eenmaal aangekomen in Dornbirn moesten we nog het kampterrein zoeken. Dit viel echter niet mee. Na een paar bochten (met veel steken) op krappe bergpaden was het dan eindelijk toch gelukt! We hadden Eurocamp Dornbirn gevonden! Ook Steef was inmiddels aangekomen, zo lang hadden Ignace, Martijn en Friso er over gedaan om het kampterrein te vinden. Iedereen ging het kampterrein verkennen, van het uitzicht genieten en het hoofdgebouw bewonderen en niet veel later kwam Chris ook aan.

Nu alle bagage aanwezig was, moesten de tenten opgezet worden. Michiel, Timon, Hanneke en Pieter waren inmiddels ook aangekomen en ook zij gingen met het opzetten van tenten aan de slag. Hierna moesten de Scouts zichzelf even vermaken terwijl het grootste deel van de leiding een keuken ging pionieren. De Explorers gingen eten koken: Penne met gehaktsaus. Het was zeer smakelijk, heren!

Na het eten gingen de Scouts een paar potjes Weerwolven van Wakkerdam spelen en toen was het alweer bedtijd.

Zondag 10 juli

Het was een prachtige dag en dus tijd voor de eerste tocht! Na het ontbijt gingen de Scouts, samen met Michiel en Timon, lopen naar de Staufenspitz (ook wel "Staufenalp" of "Staufen" genoemd). Deze berg ligt direct ten zuiden van Dornbirn en is dus gewoon via Dornbirn te bereiken.

Na een korte wandeling door de stad ging het pad omhoog, de bergen in. We gingen zo'n 500 meter stijgen en omdat het zo warm was, konden de meeste mensen in principe naar boven drijven. Maar dat mocht de pret niet drukken want de omgeving was heel mooi.

Na een paar uur lopen, kwamen we aan bij het eindpunt van de kabelbaan die vanuit Dornbirn vertrekt. Hier hebben we gepauzeerd. We liepen vervolgens nog een klein stukje verder naar boven totdat we bij een berghut kwamen. Hier gingen we even overleggen wat er ging gebeuren.

De Scouts kregen de keuze om terug te gaan of om nog eens 500 meter te klimmen. Koen, Niek en Joris gingen Jelle overtuigen om verder te klimmen en Daan overtuigde David. Ook Bart ging mee naar de top. Friso, Ignace en Martijn gingen dus met de zeven die-hards verder naar boven, Michiel ging pauze houden bij de berghut en Chris en Timon namen Sjoerd, Loek en Eize weer mee richting het kampterrein.

Deze tweede klim was aanzienlijk steiler dan het eerste gedeelte en het wandelpad was er niet beter op geworden. Uiteindelijk kwamen we toch aan - op een heuse bergtop dus - en na snel wat gegeten te hebben en wat foto's te hebben gemaakt, werden we van de top verjaagd door een zwerm vliegen en een aansnellende regenwolk.

De afdaling was behoorlijk steil en het pad bestond voor het grootste deel uit boomwortels en grote stenen. Hier en daar was kreeften¹ de enige manier om verder naar beneden te komen. Een stuk of twintig meter voordat we bij een normaal pad arriveerden, viel Daan op lelijke wijze op zijn pols. Na verband en een mitella geregeld te hebben, gingen we verder. De regenwolk kwam namelijk steeds dichterbij.

Helaas bleven we niet gespaard. Het ging regenen, en niet te zuinig ook. Helemaal doorweekt kwamen we aan bij het kabelbaanhuisje, waar we eerder die dag hadden gepauzeerd. In verband met de pols van Daan en het slechte weer, leek het ons handig om met de kabelbaan naar beneden te gaan. Zolang het regende en onweerde, ging deze echter niet. We besloten om even te wachten in het restaurant in het kabelbaanhuisje. De Scouts kregen allemaal een kop vruchtenthee van de meest chagrijnige serveerster ooit en alsof dat nog niet erg genoeg was, bleek de thee ook nog eens heel vies te zijn. Het zat allemaal niet mee.

Toen het slechte weer bijna voorbij was, hoorden we iemand van het kabelbaanhuisje zeggen dat de kabelbaan de komende anderhalf uur niet bruikbaar was i.v.m. reparaties. We moesten dus alsnog teruglopen.

Op het kampterrein waren Sjoerd, Loek en Eize onder begeleiding van Chris pannenkoeken aan het bakken. Toen de overige Scouts eindelijk terug waren, was het tijd om te eten. Na het eten gingen Chris en Ignace met Daan naar het ziekenhuis om te kijken wat er met zijn pols aan de hand was. Er zat een soort van halve breuk (een "twijgbreuk") in. Daan z'n pols was gelukkig dus niet volledig doormidden gebroken. Nadat Daan gips om z'n pols had gekregen, gingen we terug naar het kampterrein. De andere Scouts hadden zichzelf vermaakt en het was inmiddels alweer bedtijd. Tegen middernacht kwamen Robert en Kanter aan op het kampterrein.

Maandag 11 juli

Na de tocht van gisteren was het vandaag tijd om te gaan larven². Vandaag zou dus een relax-dag worden. Na het ontbijt gingen de Scouts in hun logboek schrijven en met Skoebidoe touwtjes allerlei dingen knopen.

Hier waren de meeste kinderen een lange tijd zoet mee en voordat we het doorhadden, was het alweer lunchtijd. Na de lunch gingen de Scouts samen met Michiel, Timon en Pieter naar Dornbirn. Hoewel het leek alsof de leiding het stadscentrum totaal niet kon vinden, liepen we in werkelijkheid in een binnenwaartse spiraal naar het centrum toe. Tijdens het lopen vertelde Koen een mooi verhaal over de "dode lijken" in zijn koelkast.

Aangekomen in het stadscentrum kreeg elk tentgroepje een fototocht mee. De Scouts mochten vrij winkelen terwijl ze probeerden hun fototocht te voltooien en de leiding ging ook een beetje hier en daar rondlopen. Na iets meer dan anderhalf uur waren de Scouts alweer terug bij het afgesproken verzamelpunt. Tentgroep Zwans (Jelle, Koen, Niek, Joris, Bart) had de fototocht niet helemaal begrepen maar toch had Koen gelukkig een aantal leuke foto's gemaakt.

We liepen naar een supermarkt, waar Chris, Robert en Martijn ijsjes hadden gekocht, en toen gingen we terug naar het kampterrein. De Explorers waren ook al teruggekeerd. Zij hadden samen met Kanter dezelfde tocht gelopen als de Scouts de dag ervoor. Tentgroep Zwans ging eten koken (aardappels, worst, riante sla) en Pieter en Ignace gingen tentgroep Raap vermaken met een potje Machiavelli. Halverwege werd een pauze ingelast omdat het eten klaar was. Complimenten aan tengroep Zwans, want het eten was ook deze dag heel goed!

Na het eten gingen de Scouts voetballen met Timon en Pieter en na een lange strijd won het team van Pieter met 8 tegen 7. Het potje Machiavelli werd nog afgemaakt en toen was het alweer bedtijd.

Dinsdag 12 juli

Het was weer stralend weer en dus ideaal om een tocht te lopen. De Scouts gingen samen met Timon en Pieter de Hirschberg bedwingen. We reden eerst met de auto's naar de voet van deze berg en toen begon de tocht.

Het eerste stuk ging langs een hele lange rodelbaan. Tijdens dit stuk werden veel diepzinnige vragen gesteld, zoals:
"Gaan we met de rodelbaan naar beneden?"
"Oh! Een rodelbaan! Gaan we daarmee naar beneden?"
"Die rodelbaan, daar gaan we toch zeker wel mee naar beneden...?"
"We gaan met de rodelbaan naar beneden. Toch?"
"Het is toch zeker wel de bedoeling dat we met de rodelbaan naar beneden gaan?"

Hoewel we met z'n allen in vrij rap tempo naar boven stampten, konden we het moordende tempo van Timon en Pieter niet bijhouden. We besloten ons dus op te splitsen. Zo gezegd, zo gedaan. Uiteindelijk kwamen ook de Scouts aan bij de berghut waar Timon en Pieter al zaten. Tijd voor lunch!

Omdat het nog vrij vroeg was, besloot de leiding dat we nog wel een stukje verder konden lopen. Dit stuitte op hevig protest. Om Martijn te citeren: "Er wordt geklaagd. Maximaal."
Toch gingen we nog een klein stukje verder lopen. Na een vrij eenvoudige 70 meter te zijn gestegen, stonden we op een soort van plateau, midden tussen de koeien en de horzels. Dit was niet de top van de Hirschberg en een paar Scouts vonden dat toch wel jammer. Na een kort overleg (waarbij de horzels ook in grote getale aanwezig waren) werd besloten dat we hetzelfde zouden doen als op zondag: De Scouts de keuze geven tussen verder lopen of terug gaan.

De die-hards Jelle, Koen, Niek en Joris hadden nog wel zin om echt naar de top van de Hirschberg te lopen en dat gingen zij dus doen, samen met Chris, Ignace en Martijn. De andere zes Scouts gingen terug naar het beginpunt van de rodelbaan, samen met Friso, Timon en Pieter.

De pro-bergstampers Jelle, Koen, Niek en Joris gingen nog eens 100 meter stijgen. Terwijl we over een steeds smaller en steeds steiler wordend pad liepen, zei Jelle om de twee minuten "Oh my God", legde Koen in detail uit dat Niek een fan van koeien is, en vertelde Niek dat zijn vader per postduif een nieuw paar bergschoenen zou bezorgen. Alleen Joris was niet aan het zwammen³. Na een tijdje bereikten we ook daadwerkelijk de top en het uitzicht was one of a kind.

De die-hard loopgroep ging weer terug naar de andere Scouts, die inmiddels de rodelbaan naderden. Toen iedereen daar weer bij elkaar was, werden alle diepzinnige vragen in één keer beantwoord:
"We gaan met de rodelbaan naar beneden."

De Scouts werden op volgorde gezet van snel (als eerste van de baan af) naar langzaam en daar achter ging de leiding. De rodelbaan was ontzettend lang, erg leuk en ook heel mooi. Ga naar deze URL om een filmpje van de rodelbaan te zien:

http://www.youtube.com/watch?v=mChxRO-uD-A

Eenmaal beneden aangekomen, liepen we naar de auto's en toen keerden we terug naar het kampterrein. De Explorers hadden een klein opblaasbaar badje gekocht en daar sprongen meteen bijna alle Scouts in. In de keuken was een aantal mensen onder leiding van Kanter wraps aan het voorbereiden.

Na het eten werden weer wat spelletjes gespeeld zoals o.a. Machiavelli en zo rond 22:30 uur gingen de Scouts naar bed.

Woensdag 13 juli

Zoals gebruikelijk na bergwandelingen, was het vandaag weer tijd voor een relax-dag. Heel relax zag het er echter niet uit, aangezien het vrij hard regende. Een ideaal moment dus om in het opblaasbad te springen, dacht Menno.

Na zeer uitgebreid te hebben ontbeten, gingen de Scouts samen met Kanter, Steef en Bjorn naar het Rolls-Royce museum in Dornbirn. Dit is het grootste Rolls-Royce museum ter wereld, beweert men. En het was een grote hit! Uren liepen we rond in het museum en vooral de autofanaten onder de Scouts keken hun ogen uit.

Buiten klaarde het een beetje op en we reden terug naar het kampterrein om te lunchen. Na de lunch gingen we met de Explorers, Pieter en Hanneke naar een binnenzwembad. Eenmaal daar aangekomen waren we verrast door de zeer luxueuze douches maar ook verbaasd over:
- Het gebrek aan duikplanken
- Het gebrek aan glijbanen
- Het gebrek aan een kantine o.i.d.
- Het feit dat er drie baden waren, waarvan één een peuterbad was
- De maximale diepte van het middelste bad (1.30 m)
- Het feit dat de helft van het grote bad alleen bestemd was voor volwassenen

Gelukkig dreven er wel een aantal strandballen in het middelste bad rond en de Scouts en Explorers wisten zich prima te vermaken. Helaas kon Daan wegens z'n gipsarm niet meezwemmen en dus ging hij boodschappen doen met o.a. Friso en Robert; Helden, allemaal!

Want wat voor boodschappen zij hadden gedaan, werd duidelijk toen we weer terugkwamen op het kampterrein. We gingen kaasfonduen! Het was zeer goed. Om het allemaal af te maken, bestond het toetje uit niets minder dan chocoladefondue. Na het eten gingen de kinderen Toy Story 3 kijken (we hadden een laptop, beamer, beamerscherm en boxen mee) en een aantal van de leiding begon aan de monster-afwas. Na de film gingen de Scouts naar bed. Zo'n beamer is natuurlijk erg leuk en dus gingen de leiding en Stam nog even (op aanraden van Kanter) Office Space kijken. Daarna gingen ook zij naar bed.

Donderdag 14 juli

Na het ontbijt gingen we met de auto's even naar Dornbirn. Friso ging namelijk informatie inwinnen over de high ropes activiteit en de Scouts mochten intussen zelf in groepjes rondlopen.

Na het bliksembezoek aan Dornbirn reden we dus richting het high ropes park, samen met de Explorers, Timon en Pieter. Ignace reed totaal verkeerd en kwam uiteindelijk aanzienlijk later aan. Gelukkig moesten we niet op een specifiek tijdstip beginnen.

Nadat iedereen in zich in een klimtuig had gehesen en een helm op had gedaan, legde een medewerker van het high ropes park uit wat de veiligheidsvoorschriften zijn. De Scouts gingen onder streng toezicht van Chris, Ignace en Martijn high ropes doen, de Explorers gingen met Pieter een soort van adventure hike (een tocht met hier en daar een tokkelbaan) lopen en Timon bleef beneden met Daan, die helaas vanwege z'n pols niet deel kon nemen aan deze activiteit.

In het begin was het high ropes gebeuren voor de meesten nog vrij eng (tien meter hoog is niet niks), maar gelukkig vonden de Scouts het al gauw hartstikke leuk en spannend. Zolang je gezekerd bent (iets waar Chris, Ignace en Martijn continu op toezagen), kan er niets gebeuren. Ook van deze activiteit zijn een aantal filmpjes gemaakt, zoals bijvoorbeeld deze:



Daan en Timon deden brood en beleg in een helm en bevestigden deze aan een touw, zodat Chris en Martijn dit naar boven konden tillen. Na bovenop het hoofdplateau van het high ropes bouwwerk te hebben geluncht, was de tijd alweer bijna voorbij. De Explorers en Pieter keerden met de medewerker van het high ropes park terug naar het punt waar wij zaten middels een tokkelbaan. De parkmedewerker klom omhoog naar ons en vervolgens gingen hij en Martijn de Scouts één voor één begeleiden bij het abseilen naar beneden.

We reden terug naar het kampterrein en het avondeten was al ongeveer klaar. We gingen nasi eten. Maar niet zomaar nasi! Robert had mogelijk de beste nasi aller tijden gemaakt. Na de fenomenale nasi van Robert kregen we ijs en wafels met kersen als toetje.

Inmiddels was het alweer bijna 21:00 uur en de Scouts moesten alvast hun rugzakken inpakken voor de volgende dag. Op vrijdag zouden we namelijk aan de tweedaagse tocht beginnen. Niet lang hierna was het bedtijd.

Vrijdag 15 juli

Opstaan! Om 07:00 uur ging de wekker en een kleine tien minuten later kwamen de meeste leiding hun nest uit om de Scouts wakker te maken. Nadat iedereen klaar was met opstaan-aankleden-ontbijten-wassen, was het tijd om te vertrekken. We gingen samen met Robert per auto naar de Grabshütte, het startpunt van de derde tocht, overigens ook de tweedaagse tocht.

De Explorers gingen samen met Michiel, Kanter en Pieter een andere tweedaagse tocht lopen.

De Grabshütte was met geen mogelijkheid te vinden en na ongeveer een uur gezocht te hebben, besloten we om dan maar lager te starten. We parkeerden de auto's ergens in het dorpje Tschagguns en vanuit daar gingen de Scouts richting de Grabshütte lopen, die ongeveer 500 meter hoger lag. Een extra stuk van 500 meter is niet niks maar veel keuze hadden we niet. De eerste mijlpaal was dus de Grabshütte.

Eenmaal daar aangekomen, gingen we lunchen. Iedereen oogde nog vrij wakker en vol met energie, al kwam dat bij de oudere Scouts waarschijnlijk door het drinken van het ene blikje gevaar⁴ na het andere. We gingen verder met bergstampen. Het einddoel van de tocht, namelijk de Tilisunahütte, lag nog eens 800 meter boven ons. Tijd om maar weer eens de pas erin te zetten.

Op een gegeven moment namen we ergens een kortere route. Het enige nadeel was wel dat dit stukje erg steil was. Gelukkig hield iedereen het nog vol - ook de jongsten onder ons - en na dit slopende stuk hadden we weer even een korte pauze. Niet veel later kwamen we boven de boomgrens en met elke stap werd het uitzicht mooier.

Nog wat hoger kwamen we aan bij de tweede mijlpaal, de Tobelsee (een bergmeer). Robert sjouwde zich een breuk omdat hij zo'n acht kg aan brood en beleg in zijn tas had, en dus werd deze grote hoeveelheid eten even wat evenrediger onder de leiding verdeeld. De Scouts vermaakten zich inmiddels door te proberen de vissen aan te raken, die in het meer zwommen. Het is een wonder dat niemand in het water is gevallen!

We zaten nog zo'n 100 meter onder de Tilisunahütte. In zo'n anderhalf uur zijn we richting de hut geknald. Applausje voor met name de jongste Scouts - Sjoerd, Loek en Eize - en Robert, die het grootste deel van de tocht ontzettend veel etenswaren had meegesjouwd. Omdat dus ook Eize, de aller-aller-allerjongste, deze berg had beklommen, werd hij omgedoopt tot IJzeren Eize.

We gingen de hut in. Iedereen moest z'n bergschoenen uitdoen en neerzetten in een schoenenhok. En het stonk daar! Fascinerend. Niek spoot deodorant in z'n schoenen omdat hij bang was dat hij de stank zou verergeren. Toen Ignace zei "Dat kan heus niet." reageerde Martijn met "Heus wel!", gevolgd door een grote grijns. Niemand durfde een tweede keer naar het schoenenhok te gaan om te onderzoeken of de geur ook daadwerkelijk nóg erger was geworden.

De Scouts kregen een kamer toegewezen en de leiding ook. Iedereen ging z'n spullen alvast klaarleggen en vervolgens gingen we naar de eetruimte, die ook diende als soort van woonkamer. De Scouts vermaakten zich door in hun logboeken te schrijven, kaartspellen te spelen, tegen elkaar te schaken, puzzels te maken of kaarthuizen te bouwen.

We kregen spaghetti als avondeten en ook nu - voor de zevende dag op rij dus - hadden we heel lekker gegeten. Na het eten gingen de Scouts weer puzzels maken en dat soort dingen en daarna gingen ze naar hun bedden. Niet veel later ging ook de leiding naar bed.

Zaterdag 16 juli

Ondanks dat elk bed in de Tilisunahütte twee losse 1×1 meter dekens had (dat is dus heel klein), hadden de meeste mensen wel goed geslapen. Toen de leiding al een paar minuten beneden zat in de eetruimte, kwamen de eerste Scouts binnendruppelen.

Het ontbijt bestond uit vier sneetjes brood per persoon met een aantal plakjes ham en kaas. Verder was er boter, jam en de keuze uit thee, koffie of chocomel. Eigenlijk had iedereen hier wel genoeg aan. Helaas was het brood van dat smerige Oostenrijkse brood, het soort waarmee je gaten in de muur kunt opvullen. Het was maar moeilijk weg te krijgen.

Na de hele riedel van ochtendrituelen gingen we onze tassen inpakken en de schoenen uit de stankkamer halen. Opvallend genoeg stonk het hier minder dan de voorgaande dag.

We begonnen met lopen richting het dorpje Tschagguns. We namen wel een andere route omdat we zo nog eens wat andere dingen konden zien. In het begin hield dat in dat we lichtelijk moesten klimmen, maar daarna gingen we steeds sneller en steiler dalen. Op een gegeven moment kwamen we aan bij een berghut en hier gingen we pauzeren. Vanaf deze hut was de rest van de route niet echt steil meer.

Weer een heel stuk verder namen we weer een pauze en een uur later waren we alweer bij de auto's. Iedereen was opgelucht, ondanks dat het een erg mooie tocht was. We reden terug naar het kampterrein en daar troffen we de Explorers aan, die ook al waren teruggekomen van hun tweedaagse tocht.

Die dag was een Oostenrijkse scoutinggroep naast ons op het terrein komen te staan. Nadat zij met enige moeite een zeil over hun keuken hadden gespannen, ging een aantal van hen hout hakken. Onze Scouts, die toekeken, kregen een gratis cursus Gevaarlijk Hout Hakken.

Werkelijk alles wat ten strengste verboden is, werd getoond door de Oostenrijkse Scouts. Zonder hakblok hakken, haaks op de houtnerven hakken (zonder in een "V" te slaan), met twee handen een éénhandsbijl gebruiken, hakken zonder met de benen uit elkaar te staan, hakken wanneer er iemand ruim binnen het bereik van de bijl staat te kijken...
Echt alle gevaarlijke en onverstandige dingen kwamen langs. Onze Scouts keken vol verbazing naar deze cursus Hoe Het Niet Moet. Het allervreemdste was nog wel dat niemand van het Oostenrijkse leidingteam een oogje in het zeil hield. Het is een wonder dat er geen gewonden zijn gevallen.

Als avondeten hadden we aardappels, broccoli, wortels en vlees (ben even kwijt wat voor vlees). Toen de Scouts ongeveer klaar waren met eten, kwamen de ouders en het zusje van Koen langs, samen met de ouders en de zussen van Bart. Na een praatje te hebben gemaakt, gingen de families Logtenberg en Lengkeek er weer vandoor.

De Scouts gingen 's avonds in het donker nog een heel vet sluipspel doen, verzonnen door Kanter en Martijn. Ze moesten fiches smokkelen van Steef naar Chris, maar eerst moesten ze langs de tikkers Kanter, Martijn en Pieter komen, en vervolgens langs Ignace en Bjorn, die met zaklampen stonden te schijnen. De Scouts waren erg fanatiek en na dit spel was het bedtijd.

Zondag 17 juli

Vandaag was het tijd om op te ruimen. De laatste nacht zouden de Scouts namelijk in het hoofdgebouw slapen en dus moesten alle spullen worden ingepakt en tenten worden afgebroken. En dit moest ook in toenemende mate met haast gebeuren, want er was regen voorspeld.

Gelukkig ging het niet regenen, maar het opruimen ging toch vrij vlot. Tegen lunchtijd was bijna alles dat gedaan moest worden, al geregeld. Ook alle luchtbedden en slaapzakken waren netjes opgestapeld in het hoofdgebouw. Complimenten daarvoor!

De Scouts gingen samen met Robert, Kanter en Bjorn voetballen. Men was erg fanatiek en lange tijd ging het gelijk op, maar uiteindelijk won het team van Robert met 4 tegen 3.

Daarna gingen een aantal van de Scouts onder begeleiding van Martijn proberen eieren in aluminiumfolie te koken door ze in een houtvuur te leggen. Chris ging met Daan naar het ziekenhuis om nieuw gips te laten zetten en de Explorers vermaakten zich door ballonnen op te blazen en hier irritante geluiden mee te maken. Robert en Kanter gingen die middag alweer terug naar Arnhem.

De tijd ging snel voorbij en het was alweer etenstijd. Michiel had heel lekker gekookt (sla, aardappels en per persoon een of ander vis-achtig ding) en na het eten gingen de Scouts weer film kijken, namelijk Despicable Me.

Ongeveer halverwege Despicable Me kwamen de ouders en broer van Loek langs om Loek op te halen. Iets later werd Koen opgehaald door zijn ouders. Toen Despicable Me was afgelopen, startte Friso een tweede film (Armageddon), maar deze werd halverwege afgekapt omdat het alweer tijd was om de luchtbedden en slaapzakken in het hoofdgebouw neer te leggen. Ook de Explorers, Timon, Hanneke en Pieter gingen hier slapen. Niet veel later ging de Scoutsleiding pitten in de enige overgebleven tent, waar ook Steef en Michiel lagen.

Maandag 18 juli

Deze laatste ochtend gebeurde er niet veel bijzonders. De laatste spullen werden ingepakt, de laatste dingen werden schoongemaakt en Bart werd opgehaald door z'n ouders. Iedereen maakte een lunchpakketje en omdat Timon, Hanneke en Pieter ook met de auto's terug gingen, werd een nieuwe auto-indeling gemaakt:

Michiel ging weer met de trein terug. De beheerder van het kampterrein kwam even kijken of alles in orde was en toen dit het geval bleek te zijn, konden we gaan.

Helaas kreeg Chris autopech bij Ulm, net over de grens tussen Oostenrijk en Duitsland. De andere drie auto's kwamen in de loop van de middag aan en de Scouts en Explorers werden opgehaald of thuisgebracht. Chris zat helaas dus nog vast in Ulm, samen met Pieter, Sjoerd en IJzeren Eize. Na wat overleg was het volgende besloten: Pieter zou met de twee Scouts een nachttrein naar Arnhem nemen en Chris zou voorlopig in Ulm blijven.

Op dinsdag 19 juli, zo rond 08:00 uur 's ochtends, kwam Pieter aan op treinstation Arnhem, samen met Sjoerd en IJzeren Eize. De twee vermoeide Scoutjes werden door hun ouders opgehaald en zo waren alle kinderen weer veilig terug. Pieter, ontzettend bedankt dat jij op deze twee Scouts hebt gelet tijdens het laatste, ongetwijfeld vermoeiende deel van de terugreis!

Op woensdag 20 juli is Chris met vervangend vervoer teruggereden naar Arnhem. De blauwe aanhanger, die Chris z'n vervangende auto trok, is op donderdagochtend uitgepakt door Chris, Robert en Steef en vervolgens zijn bijna alle resterende spullen teruggebracht. Waarvoor dank!



En dat was het echte einde van het zomerkamp, min of meer drie dagen later dan gepland. Ondanks het probleem met de auto van Chris was het echt een spectaculair kamp met prachtige natuur, elke avond goed eten, leuke activiteiten en een hele gezellige groep deelnemers.
Allemaal bedankt voor jullie deelname en tot ziens bij het nieuwe seizoen!

Korte uitleg nieuwe woorden:
1) kreeften: op handen en voeten bewegen, met de rug naar beneden i.p.v. de buik (zoals bij kreeftenvoetbal)
2) larven: niets doen, onthaasten, lanterfanten, kaaiewaaien, duimendraaien
3) zwammen: wauwelen, zwetsen, wazige praat bezigen, bazelen, beuzelpraat uitkramen
4) blikje gevaar: een blikje energy drink